چو سرشک تا نکشی تری ، مگذر ز جاده خودسری

نگذشته محمل موج کس ، ز محیط جز به پل گهر

نگهی که در چمن ادب ، هوس انتظار چه عبرتی

چو سحر ز چاک دل آب ده ، به گلی که خنده زند به سر

ستم است رنج قدم بری به خرام آبله درنظر

به شمار عیب گذشتگان ، مگشا ز هم لب تر زبان

اگر از حیا نگذشته ای به فسانه پرده کس مدر