ستم است رنج قدم بری به خرام آبله درنظر

نگهی که در چمن ادب ، هوس انتظار چه عبرتی

چو سحر ز چاک دل آب ده ، به گلی که خنده زند به سر

چو سرشک تا نکشی تری ، مگذر ز جاده خودسری

به شمار عیب گذشتگان ، مگشا ز هم لب تر زبان

اگر از حیا نگذشته ای به فسانه پرده کس مدر

سر و برگ فرصت آگهی همه سوخت غفلت گفتگو