به شمار عیب گذشتگان ، مگشا ز هم لب تر زبان

چو سحر ز چاک دل آب ده ، به گلی که خنده زند به سر

چو سرشک تا نکشی تری ، مگذر ز جاده خودسری

ستم است رنج قدم بری به خرام آبله درنظر

اگر از حیا نگذشته ای به فسانه پرده کس مدر

سر و برگ فرصت آگهی همه سوخت غفلت گفتگو

چو چراغ انجمن نفس به فسانه شد شب ما سحر