چشم از آیینه نتوان داشت بردارد نظر

قصه ها محو است در آغوش بخت تیره ام

شام من جای نفس عمریست می دزدد سحر

اندکی پیش آ ، که حیرت نارسای جرات است

دل نه تنها بیدل از برق تمنا سوختیم

دیده هم از مردمک دارد گل رعنا ثمر