باید ز خود برآید بر پایه های منبر

زاهد ز دعوت خلق دارد عجب کر و فر

گر کوشه گیری این است رحمت به شور محشر

واعظ به اوج معنی گر راه شرم دارد

جهدی که نور فطرت بی نور برنتابد

از قول و فعل شخص است اندیشه ها مصور

سرمنزل تسلی سیر قفای زانوست