فربه نشدگره هم زین رشته های لاغر

نقش بساط فغفور آشفته می نوشتند

سر زد زموی چینی آخر خطی به مسطر

صد شکر شکوه کس از عجز ما نبالید

چون سایه سعی پستی تشویش لغزش داشت

خاکم به مشق راحت گفت اندکی فروتر

صد رنگ جلوه در پیش اما چه می توان کرد