آینه را نفس زدن برد به عالم دگر

درخط مرکز وفا ننگ بلند و پست نیست

سر به طواف پا بریم گر نرسد قدم به سر

داغ فسون هستی ام معنی دل ز ما مپرس

شرکت انفعال خلق جوهر نشئه حیاست

بر نم جبهه ام فزود دامن هرکه گشت تر

عمرگذشت و می کشد ساز ادب ترانه ام