عمرگذشت و می کشد ساز ادب ترانه ام

آینه را نفس زدن برد به عالم دگر

شرکت انفعال خلق جوهر نشئه حیاست

بر نم جبهه ام فزود دامن هرکه گشت تر

ناله ای از میان او یک دو عدم به پرده تر

دل به ادبگه وفا داشت سراغ مدعا

شاهد پرده حیا گفت همان برون در