ناله ای از میان او یک دو عدم به پرده تر

شرکت انفعال خلق جوهر نشئه حیاست

بر نم جبهه ام فزود دامن هرکه گشت تر

عمرگذشت و می کشد ساز ادب ترانه ام

دل به ادبگه وفا داشت سراغ مدعا

شاهد پرده حیا گفت همان برون در

درخور عرض راز دل بخیه گشاست زخم لب