دل به ادبگه وفا داشت سراغ مدعا

بر نم جبهه ام فزود دامن هرکه گشت تر

عمرگذشت و می کشد ساز ادب ترانه ام

ناله ای از میان او یک دو عدم به پرده تر

شاهد پرده حیا گفت همان برون در

درخور عرض راز دل بخیه گشاست زخم لب

تا ندرند پرده ات پرده هیچکس مدر