شاهد پرده حیا گفت همان برون در

عمرگذشت و می کشد ساز ادب ترانه ام

ناله ای از میان او یک دو عدم به پرده تر

دل به ادبگه وفا داشت سراغ مدعا

درخور عرض راز دل بخیه گشاست زخم لب

تا ندرند پرده ات پرده هیچکس مدر

طور ز آه بیدلی سینه به برق داد و سوخت