درخور عرض راز دل بخیه گشاست زخم لب

ناله ای از میان او یک دو عدم به پرده تر

دل به ادبگه وفا داشت سراغ مدعا

شاهد پرده حیا گفت همان برون در

تا ندرند پرده ات پرده هیچکس مدر

طور ز آه بیدلی سینه به برق داد و سوخت

عشق گر این پیام اوست وای به حال نامه بر