تا ندرند پرده ات پرده هیچکس مدر

دل به ادبگه وفا داشت سراغ مدعا

شاهد پرده حیا گفت همان برون در

درخور عرض راز دل بخیه گشاست زخم لب

طور ز آه بیدلی سینه به برق داد و سوخت

عشق گر این پیام اوست وای به حال نامه بر

آینه زنگ خورد و رفت صیقل ما چه ممکن است