طور ز آه بیدلی سینه به برق داد و سوخت

شاهد پرده حیا گفت همان برون در

درخور عرض راز دل بخیه گشاست زخم لب

تا ندرند پرده ات پرده هیچکس مدر

عشق گر این پیام اوست وای به حال نامه بر

آینه زنگ خورد و رفت صیقل ما چه ممکن است

از شب ما سلام گوی شام تو گر شود سحر