عشق گر این پیام اوست وای به حال نامه بر

درخور عرض راز دل بخیه گشاست زخم لب

تا ندرند پرده ات پرده هیچکس مدر

طور ز آه بیدلی سینه به برق داد و سوخت

آینه زنگ خورد و رفت صیقل ما چه ممکن است

از شب ما سلام گوی شام تو گر شود سحر

عجز به سر نمی کشد غیر کدورت از صفا