آینه زنگ خورد و رفت صیقل ما چه ممکن است

تا ندرند پرده ات پرده هیچکس مدر

طور ز آه بیدلی سینه به برق داد و سوخت

عشق گر این پیام اوست وای به حال نامه بر

از شب ما سلام گوی شام تو گر شود سحر

عجز به سر نمی کشد غیر کدورت از صفا

سیر پری ز سنگ کن بی نفس است شیشه گر