از شب ما سلام گوی شام تو گر شود سحر

طور ز آه بیدلی سینه به برق داد و سوخت

عشق گر این پیام اوست وای به حال نامه بر

آینه زنگ خورد و رفت صیقل ما چه ممکن است

عجز به سر نمی کشد غیر کدورت از صفا

سیر پری ز سنگ کن بی نفس است شیشه گر

طاقت یک جهان طلب در دل بی دماغ سوخت