سیر پری ز سنگ کن بی نفس است شیشه گر

آینه زنگ خورد و رفت صیقل ما چه ممکن است

از شب ما سلام گوی شام تو گر شود سحر

عجز به سر نمی کشد غیر کدورت از صفا

طاقت یک جهان طلب در دل بی دماغ سوخت

راه هزار موج زد آبله پایی گهر

بیدل اگر نشسته ایم راه هوس نبسته ایم