بسی مویه کردند برنا و پیر

گشاده تن شهریار جوان

نبیره جهاندار نوشین روان

به خشکی کشیدند زان آبگیر

به باغ اندرون دخمه ای ساختند

سرش را با براندر افراختند

سر زخم آن دشنه کردند خشک