تا نفس سر می زند بنشین و خار از پا برآر

در چمن هر جا مهیای پرافشانی است رنگ

غنچه می گوید قفس تنگ است پاس شرم دار

راه صحرای عدم طی کردنت آسان نبود

عالمی را طینت بی حاصلم بیکار کرد

بر حنا می چربد این رنگی که من دارم به کار

هرکجا پا می نهم از تیرگی پا می خورم