جام می خواهم در این میخانه یک طاووس دار

تا کنم از هر بن مو رنگ هستی آشکار

سوختن می بالد آخر از کف افسوس من

دامنی بر آتش خود می زند برگ چنار

تیره بختی چون سیاهی ناله ام را زیر کرد