زحمت فکر درودن تا کی ای کشت امل

گو فلک دوش خم خود نیز بر دوشم گذار

بوریای فقرم آخر شهره آفاق شد

هر سر موی من اینجا چون نفس شد نی سوار

پرکهن شد ریشه اکنون گردن دیگر برآر

بیدل از علم و عمل گر مدعا جمعیت است

هیچ کاری غیر بیکاری نمی آید به کار