عنقایی ، ای حباب ، از این بیضه پر برآر

تا کی خیال هستی موهوم ، سر برآر

حیف از دلی که رنج فسون نفس کشد

از قید رشته ای که نداری گهر برآر

جهدی که شعله ات نکشد ننگ اخگری