حیف از دلی که رنج فسون نفس کشد

تا کی خیال هستی موهوم ، سر برآر

عنقایی ، ای حباب ، از این بیضه پر برآر

از قید رشته ای که نداری گهر برآر

جهدی که شعله ات نکشد ننگ اخگری

خاکستری برون ده و رخت سفر برآر