خاکستری برون ده و رخت سفر برآر

حیف از دلی که رنج فسون نفس کشد

از قید رشته ای که نداری گهر برآر

جهدی که شعله ات نکشد ننگ اخگری

دل جمع کن ز آمد و رفت خیال پوچ

بر روی خلق از مژه بسته در برآر

سامان دهر نیست حریف قناعتت