دل جمع کن ز آمد و رفت خیال پوچ

از قید رشته ای که نداری گهر برآر

جهدی که شعله ات نکشد ننگ اخگری

خاکستری برون ده و رخت سفر برآر

بر روی خلق از مژه بسته در برآر

سامان دهر نیست حریف قناعتت

این بحر را به قدر لب خشک تر برآر