سامان دهر نیست حریف قناعتت

خاکستری برون ده و رخت سفر برآر

دل جمع کن ز آمد و رفت خیال پوچ

بر روی خلق از مژه بسته در برآر

این بحر را به قدر لب خشک تر برآر

سیماب رو در آتش و روغن در آب باش

خود را ز جرگه بد و نیک این قدر برآر