این بحر را به قدر لب خشک تر برآر

دل جمع کن ز آمد و رفت خیال پوچ

بر روی خلق از مژه بسته در برآر

سامان دهر نیست حریف قناعتت

سیماب رو در آتش و روغن در آب باش

خود را ز جرگه بد و نیک این قدر برآر

پشت دوتا تدارک او بار سرکشی ست