آهی به لب رسان که نیفسرده ای هنوز

خود را ز جرگه بد و نیک این قدر برآر

پشت دوتا تدارک او بار سرکشی ست

تیغ آن زمان که ریخت دم از هم به سر برآر

زان پیشتر که سنگ برآری شرر برآر

سامان تازه رو یی ات از شمع نیست کم

خار شکسته را ز قدم گل به سر برآر