دود نتواند شدن خط بناگوش شرار

با همه کم فرصتی دیگ املها پخته ایم

برق هوشی کوکه برداربم سرپوش شرار

نیست صبح هستی ما تهمت آلود نفس

کسوت دیگر ندارد خجلت عریان تنی

می دهد پوشیدن چشم از بر و دوش شرار

داغ نیرنگم که در اندیشه رمز فنا