می کشد ساغر ز رنگ رفته مدهوش شرار

یک دل اینجا غافل از شوق تو نتوان یافتن

سنگ هم دارد همان خمخانه جوش شرار

ساقی این محفل عبرت ز بس کمفرصتی ست

کو دماغ الفتی با این و آن پرداختن

کز دماغ خویش لبریزم چو آغوش شرار

نیست آسان از طلسم خویش بیرون آمدن