کو دماغ الفتی با این و آن پرداختن

سنگ هم دارد همان خمخانه جوش شرار

ساقی این محفل عبرت ز بس کمفرصتی ست

می کشد ساغر ز رنگ رفته مدهوش شرار

کز دماغ خویش لبریزم چو آغوش شرار

نیست آسان از طلسم خویش بیرون آمدن

بیدل اینجا محمل سنگ است بر دوش شرار