بیکرانی رفت از این دریای ساحل انتظار

تا دل از امید غافل بود تشویشی نبود

ساز استغنای ما را کرد باطل انتظار

هرکه را دیدیم فکری آنسوی تحقیق داشت

از هوس جز ناامیدی با چه پردازدکسی

جست وجو آواره است و پای در گل انتظار

نقش پا هر گامت آغوش دگر وامی کند