از نسیم صبح دامن بر کمر دارد بهار

از صلای رنگ عیش انجمن غافل مباش

پاره هایی چند بر خون جگر دارد بهار

چشم تا واکرده ای رنگ از نظرها رفته است

بی فنا نتوان گلی زین هستی موهوم چید

صفحه ما گر زنی آتش شرر دارد بهار

از خزان آیینه دارد صبح تا گل می کند