زاهد مباش منکر تردامنان عشق

دوش هوا پر آبله شد از ردای ابر

باید به روز عشرت مستان گریستن

مژگان اگر به نم نرسانند جای ابر

رحمت بهانه جوست در این لکه های ابر

چندین هزار تخم اجابت فراهم است

در سایه بلندی دست دعای ابر