صبح بهار یاد تو در خاطرم گذشت

زبن چشم تر که دوخته ام بر قبای ابر

جایی که ظرف همت مستان طلب کنند

ماییم و کاسه می و دست گدای ابر

چندان گریستم که تهی گشت جای ابر

عمری ست می کنم عرق ومی چکم به خاک

بیدل سرشته اند گلم از حیای ابر