به غبار ناله بردم غم نی سواری آخر

طرب بهار غفلت عرق خجالت آورد

نگذشت بی گلابم گل خنده کاری آخر

الم وداع طفلی به چه درد دل سرایم

تپشی به باد دادم دگر از نمو مپرسید

چو سحر چه گل دماند نفس آبیاری آخر

سر راه وحشت رنگ ز غبار منع پاکست