به غرور تقوی ، ای شیخ ، مفروش وعظ بیجا

ز چه پر نمی فشانی قفسی نداری آخر

گل باغ اعتبارت اثر وفا ندارد

بگذار از اول او را که فروگذاری آخر

من اگر ورع ندارم تو به من چه داری آخر

به فسانه تغافل ستم است چشم بستن

نگهی کزین گلستان به چه گل دچاری آخر