چو چراغ کشته بیدل ز خیال گریه مگذر

نگهی کزین گلستان به چه گل دچاری آخر

عدم و وجود و امکان همه در تو محو و حیران

ز برت کجا رودکس که تو بی کناری آخر

مژه ات نمی ندارد ز چه می فشاری آخر