به نوش و نیش مهیاست خانه زنبور

در این جنونکده حیرت طراز عبرتهاست

کمال باقی یاران به دستگاه قصور

گزیرنیست به زبر فلک ز شادی وغم

سفال خویش غنیمت شمر که مدتهاست

شکست چینی مو ریخت ازسر فغفور

در آب ملک قناعت که می خرند آنجا