سفال خویش غنیمت شمر که مدتهاست

کمال باقی یاران به دستگاه قصور

گزیرنیست به زبر فلک ز شادی وغم

به نوش و نیش مهیاست خانه زنبور

شکست چینی مو ریخت ازسر فغفور

در آب ملک قناعت که می خرند آنجا

غبار شوکت جم سرمه وار دیده ی مور