شکست چینی مو ریخت ازسر فغفور

گزیرنیست به زبر فلک ز شادی وغم

به نوش و نیش مهیاست خانه زنبور

سفال خویش غنیمت شمر که مدتهاست

در آب ملک قناعت که می خرند آنجا

غبار شوکت جم سرمه وار دیده ی مور

به چشم عبرت اگر بنگری نخواهی دید