در آب ملک قناعت که می خرند آنجا

به نوش و نیش مهیاست خانه زنبور

سفال خویش غنیمت شمر که مدتهاست

شکست چینی مو ریخت ازسر فغفور

غبار شوکت جم سرمه وار دیده ی مور

به چشم عبرت اگر بنگری نخواهی دید

ز جامه جز کفن ، از خانه ها ، به غیر قبور