غبار شوکت جم سرمه وار دیده ی مور

سفال خویش غنیمت شمر که مدتهاست

شکست چینی مو ریخت ازسر فغفور

در آب ملک قناعت که می خرند آنجا

به چشم عبرت اگر بنگری نخواهی دید

ز جامه جز کفن ، از خانه ها ، به غیر قبور

اگر نه کوری و غفلت فشرده مژگانت