گیرم گهرت آینه پرداخت ز بد گیر

پس از توگذشته ست غبار رم فرصت

زین مد امل آب به غربال و سبد گیر

بی مغزی از این بحر فتاده ست به ساحل

خلقی به غبار هوس پوچ نفس سوخت

چندی تو هم از وهم پی جان و جسد گیر

قدرت به جز اخلاق ز مردان نپسندد