بار نفس چو صبح به دوش غبار گیر

نتوان نگاشت سر خط عبرت به هر مدار

برخیز دوده ای ز چراغ مزارگیر

این است اگر فسون هوس بعد مرگ هم

تا خاک گشتن آب ز گوهر نمی رود

ای شرم کوش دامن دل استوار گیر

هرچند کار چشم نمی آید از زبان