مشتی غبار خود ز خیالش به باد ده

ای شرم کوش دامن دل استوار گیر

هرچند کار چشم نمی آید از زبان

ای لب تو احولی کن و نامش دوبارگیر

طاووس شو فضای جهان در بهار گیر

دل چون امام سبحه اگر بفشرد قدم

بیدل ه یک پیاده ره صد سوارگیر