جزکف بی مغز از این دریا نمی آید برون

ای فضول مکتب رنگ این ورق گردانده گیر

آنقدرها نیست بار الفت این کاروان

دامنت گرد نفس دارد چو صبح افشانده گیر

ای گهر مشتاق ، دیگی از هوس جوشانده گیر

رنگ پروازت چو شمع آغوش پیداکرده ست

با وداع خویش این کر و فر از خود رانده گیر