ای گهر مشتاق ، دیگی از هوس جوشانده گیر

آنقدرها نیست بار الفت این کاروان

دامنت گرد نفس دارد چو صبح افشانده گیر

جزکف بی مغز از این دریا نمی آید برون

رنگ پروازت چو شمع آغوش پیداکرده ست

با وداع خویش این کر و فر از خود رانده گیر

ای جنون چندین غبارکر و فر دادی به باد