با وداع خویش این کر و فر از خود رانده گیر

جزکف بی مغز از این دریا نمی آید برون

ای گهر مشتاق ، دیگی از هوس جوشانده گیر

رنگ پروازت چو شمع آغوش پیداکرده ست

ای جنون چندین غبارکر و فر دادی به باد

خاک بنیاد مرا هم یک دو دم شورانده گیر

خلقی از رسوایی هستی نظر پوشید و رفت